Anti-jacht

Faunabeheer = plezierjacht

Sinds een aantal jaar mogen jagers zich faunabeheerders noemen. Dit artikel gaat over de plezierjacht die schuil gaat achter het masker van Faunabeheer, de enorme geldbedragen die er omgaan in de jachtwereld, en hoe jagers niks geven om het ecologisch evenwicht in een gebied.

Faunabeheer als masker
Faunabeheer, het klinkt als een serieuze en professionele manier van omgaan met de wilde dieren die in ons land leven. En dat is ook precies wat de jagers en beleidsmakers ons willen laten geloven. In 2002 werd de Flora en Faunawet (FFW) van kracht, de plezierjacht op grote hoefdieren kwam ten einde en ze werden voorzien van wettelijke bescherming, of tenminste, zo leek het voor de buitenstaander. Niets is echter minder waar, de jacht gaat onverminderd voort, jagers kregen het label faunabeheerder en men kon schieten als van ouds.

De FFW schrijft voor dat het doden van dieren de laatste optie is. Er mag alleen gebruik gemaakt worden van deze optie als alle andere middelen niet toereikend blijken te zijn. In de praktijk blijkt echter dat er nauwelijks naar alternatieven word gekeken, ook al zijn deze vaak veel effectiever dan jacht. De jachtlobby zorgt er wel voor dat er geregeerd wordt met het geweer. Als je meer wilt lezen over de Flora en Faunawet en hoe alternatieven niet of nauwelijks gebruikt worden, klik hier

Amateurs met een wapen
Dat faunabeheer geen professionele aanpak is blijkt wel uit het feit dat het afschot grotendeels door amateurs word gedaan. Jacht is een hobby, een dure hobby weliswaar, maar duidelijk een hobby. In Nederland zijn er ongeveer 28.000 mensen in het bezit van een jachtakte (dit papiertje is nodig om te mogen jagen). Het merendeel van deze jagers is niet professioneel betrokken bij natuurbeheer, voor deze mensen is het jagen slechts een vrijetijdsbesteding. De jagende mens houdt van buiten zijn, genieten in de natuur, schitterende wilde dieren zien, en deze dood maken.

Om in het bezit te komen van een jachtakte moet men een jachtexamen doen, schietles volgen en vervolgens kunnen aantonen dat men een jachtgeweer en de jachtrechten over minimaal 40 hectaren aaneengesloten jachtgrond heeft. Is men echter eenmaal in het bezit van een jachtakte, dan is de controle minimaal, jagers hoeven nooit tussentijdse schietoefeningen te doen, en zelfs als men hoogbejaard en slechtziend is wordt de jachtakte niet ingetrokken. Dit alles heeft tot gevolg dat er regelmatig fouten worden gemaakt tijdens de jacht. Soms gaat het heftig mis, en dan komt het in het nieuws. Zoals toen een jager een van zijn maatjes doodschoot omdat hij hem voor een hert aanzag, of nog erger toen een jager per ongeluk een wandelaar met hagel in het gezicht schoot. Wat bijna nooit in het nieuws komt is dat ook dieren vaak worden gemist of slecht worden geraakt. Een dier is dan niet direct dood, maar kan ontsnappen om vervolgens ergens een langzame en pijnlijke dood te sterven.

Jagen, een wereld van tradities en jargon
Dat jagen een sport is blijkt ook wel uit het feit dat de jacht doordrongen is van gebruiken, tradities en jargon. Zo is een jachtpartij pas een succes als er flink geschoten kan worden. Op een dag worden er soms wel meer dan 50 dieren afgeschoten, al is dit aantal erg afhankelijk van de grote van het jachtgezelschap. Het einde van een jachtpartij wordt traditioneel gekenmerkt door het “doodblazen” van het wild door de jachthoornblazers. Het geschoten wild wordt dan “uitgelegd” in een “jachttableau”. Dit betekend dat de gedode dieren volgens een vast schema worden neergelegd. (zie foto). Vervolgens nemen de jachtmeester en de jagers plaats voor de dieren, er worden rondom het tableau fakkels aangestoken, de jachthoornblazers nemen hun plek in achter het wild en “blazen het wild dood”. Na afloop van dit ritueel volgt vaak het jachtdiner. Tijdens zo’n diner word er veel gespeecht, en wordt de “jachtkoning” van de dag bekend gemaakt. De “jachtkoning” is de jager die de meeste dieren gedood heeft die dag. Een deel van de dieren word als trofee mee naar huis genomen, soms hele dieren, om op te zetten. Soms alleen de kop of het gewei.

Bloedsport als inkomstenbron
De grote vraag is natuurlijk waarom deze misselijk makende sport nog steeds ongestoord door kan gaan. Het antwoord ligt, zoals wel vaker, in de financiële motivatie. Er wordt met jacht grof geld verdiend. Het meeste geld gaat om in de verhuur van jachtrechten. Deze verhuur werkt als volgt: Een jager mag niet zomaar overal op dieren schieten, dit mag hij alleen op gebieden waar hij/zij in het bezit is van het jachtrecht. Vroeger was de jacht vooral voorbehouden aan de hoge heren en adellieden, zij verdeelden de jachtrechten onderling. In 1923 werd de jacht als laatste heerlijkheid (voorrecht voor rijken en adellieden) afgeschaft. Tegenwoordig worden de jachtrechten verhuurd of verkocht. Terreinbeheerders zoals het Geldersch Landschap en Staatsbosbeheer, maar ook plaatselijke overheden verdienen een flinke duit aan de verhuur van de jachtrechten op hun gronden.

Staatsbosbeheer haalde in 2011 een opbrengst van 482.000 euro uit de verhuur van jachtrechten, en gaf zelfs aan dat ze zonder de inkomsten uit de jacht het financieel niet zouden redden. Alsof dit niet genoeg is, gaat het er in het Nationaal Park De Hoge Veluwe nog een graadje erger aan toe. Hoewel de Hoge Veluwe bijna 50 keer minder natuur in beheer heeft dan Staatsbosbeheer (HV 5.400 hectare tegen 260.000 hectare van SBB) krijgt het de Hoge Veluwe het voor elkaar om zo’n 415.000 euro per jaar te verdienen met de verhuur van jachtrechten. Daarnaast verdient de Hoge Veluwe ook nog eens 25.000 euro per jaar aan de verkoop van het vlees. Als de verhuur van jachtrechten bijna een half miljoen aan inkomsten oplevert, dan is het natuurlijk ook niet zo vreemd dat terreinbeheerders een hoop moeite doen om deze inkomsten veilig te stellen, en jagers vrij spel geven in hun gebieden.

Jagers als ecoterroristen
Jacht is dus een sport, een vrijetijdsbesteding voor wie er genoeg geld voor (over) heeft. De jachtsport mag dan het label faunabeheer hebben gekregen, feitelijk is het niets meer dan plezierjacht. De jager doet zich voor als natuurliefhebber, als vervanging van de grote roofdieren, als beheerder van het natuurlijk evenwicht. Maar in werkelijkheid hebben (de meeste) jagers totaal geen boodschap aan het ecologisch evenwicht van hun jachtgebied.

Dit blijkt wel uit het feit dat vrijwel overal op de Veluwe het wild structureel wordt bijgevoerd door de jagers. Door het bijvoeren wordt het voedsel aanbod van een gebied vergroot, en hierdoor stijgt de draagkracht van het gebied. Het gevolg is dat er meer dieren in het gebied kunnen (over)leven, dan van nature mogelijk is. Daarnaast leidt het extreem hoge aantal dieren dat jaarlijks wordt afgeschoten er toe dat de dieren geprikkeld worden om zich nog heviger voort te planten. Dit leidt lokaal tot hoge aantallen dieren. Om meer te lezen over hoe intensieve jacht zorgt voor een verstoorde populatie, klik hier

Ook de rol van jager als vervanger van de grote roofdieren gaat totaal niet op. Ten eerste omdat roofdieren op een heel andere manier jagen dan mensen, roofdieren schakelen de zwakkere individuen uit een populatie uit, menselijke jagers kiezen vaak een mooie trofee voor thuis. Als tweede is het in de natuur zo dat het aantal prooidieren in een gebied bepaalt hoeveel roofdieren er kunnen leven. Bij menselijke jagers is dit echter totaal niet van invloed.

Oproep aan Geldersch Landschap en Nationaal Park de Hoge Veluwe: Stop de commerciële jacht!

Maak de Veluwe jachtvrij Op 1 juli begint het jachtseizoen op de Veluwe. Dit betekent dat zwijnen en edelherten tot februari 2014 vogelvrij zijn, want maar liefst 80% van alle zwijnen en 60% van alle edelherten wordt in deze maanden afgeschoten. Onder het mom ‘faunabeheer’ wordt de ecologie van het gebied zwaar verstoord. Meest opvallend […]

Groenfront! Anti-jacht Kampeerweek

Groenfront organiseert als onderdeel van de lopende anti-jacht campagne in de periode van zaterdag 3 t/m zondag 11 augustus een kampeerweek. Tijdens deze week worden er vanuit een basiskamp, nabij de Veluwe, anti-jacht acties georganiseerd over de gehele Veluwe. Door middel van GPS speurtocht gaan we zo veel mogelijk jachthutten en andere jachtobjecten op diverse […]

GroenFront! lanceert Jachtkaart.nl

Op www.jachtkaart.nl vind je de voor veel wandelaars en natuurliefhebbers verborgen wereld van de jacht. Wij hopen die zo zichtbaar te maken voor iedereen. De kaart is nog niet volledig. Jachthutten worden soms verplaatst door jagers, of onklaar gemaakt door natuurliefhebbers. Soms worden er nieuwe jachthutten of voederplaatsen bijgeplaatst. Je kunt mee helpen deze kaart […]

GroenFront! gaat bosgebied bij Apeldoorn doorzoeken op jachthutten.

GroenFront! gaat bosgebied bij Apeldoorn doorzoeken op jachthutten. *UPDATE: Locatie bekend!* GroenFront! organiseert op zondag 16 december een GPS speurtocht in het bosgebied tussen Apeldoorn, Hoenderloo en Beekbergen. Doel is om zoveel mogelijk jachthutten toe te voegen aan jachtkaart.nl. Op deze website staan door wandelaars gemelde jachthutten. Met de kaart wil GroenFront! de jacht op […]

Geslaagde dag jachthut spotten

Een geslaagd dagje jachthut spotten ten zuiden van Apeldoorn. 21 nieuwe meldingen op www.jachtkaart.nl en daarmee zijn we de 400ste melding ver voorbij. (we krijgen er gemiddeld 2 per dag). We hebben 7 km2 kunnen doorzoeken. We vonden bijna geen jachthutten in de bospercelen van Staatsbosbeheer, en heel veel jachthutten en bijvoerplaatsen in de percelen […]